Super Metroid – lunchpauze.

  1. Geplaatst door Jaap
  2. op 24/06/15
  3. Categorie: Best Of
  4. Werk
  5. Tags:
  6. , , ,
  7. Vorige: «
  8. Volgende: »

Nintendo heeft laatst besloten om hun sterrencatalogus te schrappen. Als je je aangekochte spel bij Nintendo registreerde dan kreeg je een bepaalde waarde aan punten, waar je dan weer nutteloze rotzooi voor kon kopen. Maar voordat de punten niks meer waard werden, kon je er een spel mee downloaden. Je kan kiezen voor een hele rits aan oude en nieuwere spellen, van NES tot een paaaar Game Boy Advance titels, geloof ik.

Ik ging voor Super Metroid.

Super Metroid komt uit 1994, en is een platformer waarin je, als Samus Aran, op een planeet, Zebes, op onderzoek uitgaat. De planeet bestaat uit meerdere secties, die allemaal een eigen identiteit hebben, van de vochtige grotten bovenin de wereld, tot dieper in de planeet, waar het heter is. De wereld wordt op een niet linieare wijze gebracht, maar je komt geregeld op plekken terecht waar je duidelijk niets kan doen met het gereedschap wat je op dat moment bij je hebt. Het pad wordt afgesloten door een muur, maar als je je op zou kunnen rollen in een balletje kan je door die gang daar. Een deur die niet opent totdat je hem opent met de juiste bom. Die brug valt uit elkaar, maar als je sneller zou kunnen rennen zou je het kunnen halen. Enfin.

Het spel is geen actiespel, het is vooral gebaseerd op verkenning, en Samus beweegt zich niet soepel. Ze draagt een groot harnas, en het duurt een paar stappen voordat ze op gang komt. En in de meeste computerspellen wordt de sprite (het figuurtje ) van een karakter direct geflipt op het moment dat je van richting verandert, in Super Metroid duurt het een halve sekonde om Samus’ sprite om te keren. Het zorgt ervoor dat je een moment moet nemen om je om te keren, en het versterkt het idee dat haar harnas super zwaar is.

De muziek van het spel is vrij ambient. Het is nog wel gecomponeert, maar het houdt zich vooral op de achtergrond totdat er een moment komt dat het naar voren kan komen en de toon goed kan neerzetten.

De sfeer van het spel is eigenlijk de hoofdrolspeler, je bent op onderzoek in een grote collectie grotten, en je kan makkelijk verdwaalt raken in de catacomben. Het spel dwingt je om de tijd te nemen, en er niet doorheen te razen. Samus moet soms even een stapje achteruit doen om een de situatie opnieuw te overwegen. Kan ik hier wel verder? Is het slimmer om terug te gaan naar die splitsing en de andere route te proberen?
Als het spel je op je pad komt kan ik hem je absoluut aanraden!